kpk

Skłony Śmiłowskie Fot. Arch. KPK - Stanisław Kulawiak

Rzeźba terenu w Krajeńskim Parku Krajobrazowym jest, najogólniej mówiąc, polodowcowa. Świadczą o tym licznie zachowane formy polodowcowe jak ozy, kemy, drumliny oraz moreny czołowe i denne. Swoje urozmaicenie Park zawdzięcza kilku liniom postoju lądolodu w recesyjnej subfazie krajeńskiej zlodowacenia wiślańskiego, dawniej zwanego bałtyckim lub północnopolskim. Wyznaczają je moreny czołowe, na północy akumulacyjne, natomiast w części środkowej i południowej przeważnie spiętrzone. Na północy najwyżej wzniesiona jest Czarna Góra (189 m n.p.m.) znajdująca się w tzw. Górach Obkaskich. Warto zapamiętać, że jest to najwyżej położony punkt nie tylko w parku, ale również w województwie kujawsko-pomorskim. Moreny czołowe występujące na północ od Kamienia Krajeńskiego osiągają wysokość 167,5 m n.p.m. Na północ od Więcborka poszczególne kulminacje moren czołowych sięgają do 149,1 m n.p.m., a na południe od tego miasta osiągają 137,4 m n.p.m.

W wielu innych miejscach od 120-130 m n.p.m. Z innych form polodowcowych występują w parku pola i doliny sandrowe, kemy, ozy i rynny lodowcowe oraz później powstałe doliny rzeczne Kamionki i Sępolenki, a na zachodzie granicznej Łobżonki, wykorzystujące dawne szlaki odpływu wód roztopowych lądolodu. Pierwsze z nich reprezentowane są głównie w skrajnie zachodniej i południowej jego części, a mniej na północy i południowym wschodzie. Kemy są liczne na północ od Więcborka, natomiast ozy spotykane są często i licznie wzdłuż wschodniej granicy parku i na jego północy. Dobrze zachowany oz znajduje się we wsi Wielowicz na północy wschód od Więcborka, który objęty jest ochroną prawną. Bardzo częste są lodowcowe (subglacjalne) rynny, obecnie zajęte przez liczne, różnej wielkości jeziora i wykorzystane przez rzeki, szczególnie wyraźne w południowej części parku.