zpkchin

Rezerwat posiada charakter nieregularnego pasa dochodzącego w najszerszym miejscu do 230 metrów. Długość rezerwatu mierzona w linii prostek wynosi 1,64 km. Rezerwat ten jako jedyny ze wszystkich rezerwatów położonych nad dolną Wisłą posiada otulinę o łącznej powierzchni 9,56 ha. Otulina ma zabezpieczyć rezerwat przed zagrożeniami zewnętrznymi wynikającymi z działalności człowieka i ma być użytkowana w formie łąki lub pastwiska, w przypadku działek budowlanych obejmować teren biologicznie czynny.

Do gatunków ściśle chronionych występujących w rezerwacie należy przede wszystkim ostnica Jana (Stipa joannis) rosnąca w liczbie kilkuset kęp, dzwonek syberyjski (Campanula sibirica), sasanka łąkowa (Pulsatilla pratensis) i wężymord stepowy (Scorzonera purpurea). Dwa taksony znajdują się pod ochroną częściową, do ich należą: kruszczyk szerokolistny (Epipactis helleborine) oraz kocanki piaskowe (Helichrysum arenarium). Na opisywanym obszarze pojawiają się rzadkie mchy (Barbula fala, B. convoluta, Encalypta vulgaris) oraz ciepłolubne porosty, takie jak: jaskrawiec woskoszary (Caloplaca cerina), C. cerina var. Muscorum, galaretnica wątła (Collema coccophorum), wnętrznik zwyczajny (Endocarpon pusillum), błyskotka brodawkowata (Fulgensia bracteata), błyskotka jasna (F. fulgens), heppia ziemna (Heppia lutosa), obielec rozetowy (Squamarina lentigera) i steina naziemna (Steinia geophana). Wczesną wiosną na zboczach pięknie kwitnie pierwiosnek lekarski (Primula veris).

 Niestety murawy kserotermiczne rezerwatu ulegają regresji. Zmniejsza się ich powierzchnia, zanikają gatunki ciepłolubne i następuje ekspansja gatunków traw, takich jak: trzcinnik piaskowy (Calamagrostis epigejos), stokłosa bezostna (Bromus intermis), perz właściwy (Elymus repens). Poza tym obszary murawowe z pobliskich pól uprawnych wkraczają rośliny azotolubne: bylica pospolita (Artemisia vulgaris) i wrotycz pospolity (Tanacetum vulgare). W parowach porastają krzewy i drzewa, głównie: jeżyna popielica (Rubus caesius), róża dzika (Rosa canina), śliwa tarnina (Prunus spinosa) oraz topola biała (Populus alba).

Aby zapobiec zarastaniu muraw kserotermicznych w 2000 roku z inicjatywy Zespołu Parków Krajobrazowych oraz Towarzystwa Przyjaciół Dolnej Wisły rozpoczęto pionierskie zabiegi czynnej ochrony, polegające na wycinaniu rozrastających się krzewów, wyrywaniu podrostu tarniny, głogu i dzikiej róży oraz koszeniu muraw. Dodatkowo stosowany jest wypas owiec.

Murawy kserotermiczne, zwłaszcza te, które występują na zboczach o wystawie południowej, są szczególnie atrakcyjne dla owadów zapylających, w tym dziko żyjących pszczół.

Zbocza podziwiać można z drogi Topolno – Gruczno.  W sąsiedztwie rezerwatu corocznie w sierpniu organizowany jest Festiwal Smaku. 

Rodzaj rezerwatu stepowy
Data uznania 23.06.1999 r.
Powierzchnia  23,79 ha
Położenie administracyjne gmina Świecie, powiat świecki, województwo kujawsko-pomorskie
Podstawa prawna Rozporządzenie Nr 93/99 Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia 12 maja 1999 roku w sprawie uznania za rezerwat przyrody pod nazwą „Ostnicowe parowy Gruczna”
Cel ochrony Zachowanie stanowiska roślinności stepowej z ostnicą włosowatą.